نسيم ياد معبود در كويرستان جان

يا رب حول حالنا الي احسن الحال !

محجوبه — Wed, 23 Mar 2011 20:46:00 GMT

عيد آمد و خود را نتكانديم

دلي غبار زده و تارهايي عنكبوتي كه هر بند آن به بندي از اين دنيا بند است و هر بار که يكي از أنها تكان مي خورد مرا به شكاري كه در دام نفسا نياتم افتاده به سوي خود مي خواند.
بار الها ! مرا از هفت سين سفره دلم سوء عمل و سوء فعلم وسوء . . . . . برهان ! و آن را در هفت چشمه از آب كوثرت بشوي از كينه ها وعداوتها وجهل و شقاوتها و جمود که از جنود تو نيست ! و روي ريسمان و بند   بنده هاي صالحت  در زير تابش خورشيد درخشان رحمانيتت تطهير نما !
يا لطيف ! كمك كن تا لطا فت بهار و تجلي جمالت را از بهار زمينت درك نمايم كه وقتي روحت را دوباره به زمين مرده مي دمي و زنده مي كني وخفتگان نبات و جماد را به قيام مي خواني قيامت دوباره تو را شاهد باشم . و در اين قيامت قيام به تمام قامت ذرات هستي و اقتدا به صلوه آنها که :
  الَّذِينَ يَذْكُرُونَ اللّهَ قِيَامًا وَقُعُودًا وَعَلَىَ جُنُوبِهِمْ وَيَتَفَكَّرُونَ فِي خَلْقِ السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضِ رَبَّنَا مَا خَلَقْتَ هَذا بَاطِلاً سُبْحَانَكَ فَقِنَا عَذَابَ النَّارِ

                                                                    از محول الحول والاحوال بهترين حال را برايتان ارزومندم.

فتمّ ميقات ربّه اربعينَ ليله...

محجوبه — Tue, 25 Jan 2011 12:50:00 GMT

چهل روز گذشت. چهل روز از روزى گذشت كه بعد از آن روزى نبود. چهل روز از روزى گذشت كه مصيبت و بلايش، روزها را شب كرد. چهل روز در غم و اندوه گذشت، چهل روز در اشك و آه گذشت، تا از ابتدا به اينجا برسيم.

اگر تجربه زندگى به ما فقط يك چيز را آموخته باشد، اين است كه بايد صبر كنيم تا حادثه‏ها بگذرند، و آنگاه نگاهِ دوباره‏اى به آن داشته باشيم. حالا زمانِ آن رسيده كه دوباره به آن حادثه عظيم نگاه كنيم. از آنچه در ابتدا مى‏ديديم، ديگر چيزى بر جا نمانده است. اگر در ابتدا، غم و اندوه و ماتم بود، اما حالا ديگر چيزى به جز زيبايى، عشق و وفا نيست. آرى، چهل روز زمان برد تا فاصله ميان آزاد مرد بودن و دين دار بودن را طى كنيم.

چهل روز زمان برد تا دريابيم كه اباعبدالله، براى چه به شهادت رسيد. چهل روز زمان برد تا دريابيم كه او به خاطرِ حكومت و مقام، ثروت و اعتبار، به كربلا قدم نگذاشت. چهل روز زمان برد تا دريابيم كه اباعبدالله، نه براى دنيا، كه براى آخرت به شهادت رسيد. نه براى ما، كه براى خدا قدم به ميدانِ نبرد گذاشت.

چهل روز زمان برد تا دريابيم كه چگونه لقمه‏هاى حرام، زندگى را به آتش تبديل مى‏كند. آتشى كه ديگر مهار نمى‏شود و همچون دوزخى سهمگين، زندگى را فرو مى‏بلعد و مى‏سوزاند. چهل روز زمان برد تا دريابيم كه مى‏توان چشم داشت و نديد، مى‏توان گوش داشت و نشنيد، مى‏توان زبان داشت و سخن نگفت. مى‏توان حقيقت را ديد، اما به راحتى انكارش كرد.

چهل روز زمان برد تا دريابيم كه امر به معروف و نهى از منكر چيست. چهل روز زمان برد تا دريابيم كه چه فاصله اندكى ميانِ بهشت و دوزخ و البته دورخ و بهشت است. اگر كمى زودتر برسى، به بهشت مى‏روى، و اگر ديرتر بيايى، راهىِ دوزخ مى‏شوى. خوشا به حالِ آنان كه زودتر رسيدند و بدا به حالِ كسانى كه دير آمدند.

چهل روز زمان برد تا دريابيم كه هنوز هم معجزه اتفاق مى‏افتد. معجزه‏اى كه بر نيزه بود و در كوچه و بازار، گردانده شد. چهل روز زمان برد تا دريابيم كه چرا مؤمن اگر دنيا هم زير و رو شود، از جايش تكان نمى‏خورد. چهل روز زمان برد تا دريابيم كه معناىِ توكل و توسل و بر پا داشتنِ نماز چيست.

چهل روز زمان برد تا دريابيم كه رنجى كه مؤمنين را در دلِ شب مى‏گرياند، نوشيدن از آبِ فرات نيست، بلكه سيراب شدن از آبِ كوثر است. و چقدر فرق است ميانِ اين نوشيدن و آن سيراب شدن.

چهل روز زمان برد تا دريابيم كه چگونه مى‏توان سخن حق را گفت، حتى اگر در غل و زنجير بود. چگونه مى‏توان از حق دفاع كرد، حتى اگر زيرِ تازيانه و شلاق بود. چگونه مى‏توان حق را ديد، حتى اگر دنيا، نابينا بود.

چهل روز زمان برد تا دريابيم كه عاشورا، فقط يك روز و كربلا فقط يك مكان نيست. كه همه روزها، عاشورا و همه مكانها، كربلاست. چهل روز زمان برد تا دريابيم كه عاشورا، زمانى است كه با خون پرستش مى‏كنند. با لبهاى خشكى زده، با دستهاى بريده شده، و با سرهاى بر نيزه شده. آنچنان خداوند را پرستيدند، كه ديگر هرگز پرستيده نخواهد شد.

چهل روز زمان برد تا دربايم كه يا اباعبدالله، هر كارى هم كه بكنيم و هر چقدر هم كه بگرييم، نمى‏توانيم از غربت و تنهايىِ شما بكاهيم. هر كارى هم كه بكنيم، به شناخت و معرفتِ شما، آن طور كه حقِ مطلب است، دست پيدا نمى‏كنيم. اما يا اباعبدالله، تقصيرِ از ما، و بزرگوارى از شماست. يا اباعبدالله، ما را نزدِ پروردگارت ياد كن و به خاطر بسپار...

باز اين چه شورش است که در خلق عالم است؟

محجوبه — Fri, 03 Dec 2010 12:15:00 GMT

عالم حسينيه اي است که موجودات آن عزادار حسين فاطمه اند. (شهيد سيد مرتضي اويني)
وَ إِنْ مِنْ شَيْ‏ءٍ إِلاَّ يُسَبِّحُ بِحَمْدِهِ وَ لكِنْ لا تَفْقَهُونَ تَسْبيحَهُم‏(17 : 44).

بال پرواز

محجوبه — Mon, 18 Jan 2010 00:00:00 GMT

زندگي زيباست؛ اما شهادت از آن زيباتر است. سلامت تن زيباست، اما پرندهي عشق، تن را قفسي مي بيند که در باغ نهاده باشند (1)
زندگي وسيع است؛ اما وسعت دردهاي عاشورايي/ پهناورتر از آن است که دردهاي کوچکِ زندگيهاي پست، کاروانيان کربلايي تاريخ _ ققنوسيان آفرينش_ را به بند خويش کشد و بالهاي آسماني او را در کنج خراب آبادش محزون کند.
زندگي عميق است، اما رنج/ عمقش همهي هستي را فتح کرده است؛ مگر نه اين است که انسان را از رنج افريده اند؛ و آفرينشهاي او؛ و توسعهي وجودي او در رنج است که ريشه ميدواند.
مگر نه اين است که تولدهاي انسان، قرين اشک است؛ و مويه ها و ناله ها هميشه همراه ميلادهاي عظيم بوده اند؟! و مگر نه اين است که خنده دل را مي ميراند و گريه آن را صفا و جلا مي بخشد؟! و مگر نه اين است که حسين _ روح بهشت _ قتيل العبرات است و بهاي تولدهاي انسان از خويش به ملکوت؟!
عجيب نيست که آدمي /در گريه بر حسين / چشم باز کند و خود را در ميان ياران کربلا بيابد و خويشتن خويش را شکفته بيابد! اگر تاريخي به انتظار مانده است که نيلوفران داغدار، در منجلاب معاوضه غدير با ثقيفه برويند و با اشک بر حسين متولد شوند؛ عجيب نخواهد بود که تن ها ويران شوند تا روح بيقرار جا مانده از عاشوراي 61 هجرت، بال پرواز به سمت کربلاي تاريخ را باز کند و آهنگ پرواز بسرايد.
مگر نه اين است که بي داغ کربلا؛ انسان را نردباني نيست که او را / از افسرده آباد دل مردگي و دل به دنيا سپردگي/ و قبرستان نشيني/ با انسانهايي که بويي از حيات طيبه نبردهاند؛/ رهايي بخشد!
پس اي کربلا؛ اي معبر سرخ منتظران جا مانده/ يک بار ديگر/ نداي «هل من ناصر» را به گوشهاي ناشنوايمان برسان؛ که اگر نداي عاشورا از جانمان برون رود، در منجلاب خلق و خوي فاسد دنيا، کرمهاي تن پرور و موريانههاي حريصي بيش نخواهيمبود.
اي کربلا؛ اي تميز دهندهي مسلمان نامايان از مسلمانان؛ بار ديگر به پا خيز و علمت را به دوش علمدار صبح بده تا بار ديگر صف قرآن خوانان مصحف صامت از قرآن به سينههاي قرآن ناطق از هم جدا شوند. بار ديگر به پا خيز و کاروان خويش را از تاريخ شتک زده برگير تا «ممهدين لهم بالتمکين من قتالکم» و «اشياع» آنها و «اتباع» آنها و «اولياء» آنها از اصحاب الحسين کناره گيرند...
اي کربلا؛ گردنهاي عهد بسته با تو، هنوز باريکاند تا در مقتل کربلاي عشق، آسانتر بريده شوند. هنوز هم بر سر ميثاق ازلياند تا حسين را بيشتر از سر خويش دوست داشته باشند.
کربلا... کربلا... کربلا... طاقت از کف بداده ايم... درياب
پ.ن:
1- سيد مرتضي آويني

فرياد زمزمه هاي ديرينه ي دل

محجوبه — Thu, 14 Jan 2010 23:00:00 GMT

امشب بر آنم تا سکوت دلم را بشکنم و زمزمه هاي ديرينه اش را فرياد کنم تا خفته هاي در بستر خيال آشفته تر از خويش سازم. آري منم آن کتاب نانوشته تاريخ درد و رنج ، مترجم زبان اندوه و غم . سرگشته در ديار حيرت و حسرت زده اي در وادي غربتم. مرغک دل ديوانه وار بدنبال نيم نگاه بهانه اي است تا باران خون ببارد. رنجور از خزان دايمي ام و حسرت زده اي در آرزوي بهار عمر که نآمده بهار ، برگريزان خزان را نظاره گرم. تيرهاي زهر آگين از هر سو بسويم هم آوازند و برتن ريشم هماهنگ.در اوان شورو شر جواني عصاي پيري بر دستانم گرفتم و کوره راههاي پيچ در پيچ دشت آرزوها را در نورديدم. حيران از رقابت عقل بودم و دل، و حسرت تنها ياورم در اين گيرودار بود.
سکوت را دوست دارم ، آنگاه که همه سرمست از همهمه خويشند و پژواک فريادهايشان چون مني را مي آزارد. هميشه بر سر خوان دوستي اوليني بودم که مي نشستم و آخريني که با کمري خميده از مکرو دغل هماوازان رفاقت با زانواني لرزان بر مي خاستم. صاحبان همت اکنون معتکف و گوشه گير همت خويشند و مدعيان برخاسته از شجره ريا ميدان دار کوي تملق اند. راستي آدميان را چه شده است؟
اگر بر طريق خويش باشي پايمال هر دون و ددي خواهي گشت. زماني که بوستانهاي جوانمردي و همت به کوير و شوره زار چاپلوسي و تملق مبدل گشته و تنها تملق تکتاز ميدان است به زير کدامين سايه اي بايد لختي اطراق کرد و اندي خستگي کوله بارهاي سالوسان را از تن بدر کرد؟ کاروانيان همت و مردانگي چرا بر سر سفره هاي تملق سر خم مي کنند و زانوان تعظيم که جز بر کريم روا نيست بر زمين مي کوبند؟ خدايا تو شاهد باش که جز تو بر احدي کرنش تملق نکردم جزتو بر هيچ کسي دست دراز نکردم جز تو منت کسي بر سفره ام نيست جز تو بر هيچ کسي مدح نکردم که هيچ کسي جز تو لياقت بر مدح نيست . خدايا روزهاي سپري شده از عمرم اينچنين گذشت و گذاشت بعد از اين نيز تو بر من منت گذار باقي عمرم را چون گذشته بغير از خالق بر هيچ مخلوقي مدح تملق نکنم . تنها تويي که لايق بندگي هستي .

امان از دل زينب ...

محجوبه — Sat, 02 Jan 2010 22:00:00 GMT

زينب که ميگويي، همهي وجودت را بوي تولد در بر ميگيرد. زينب که ميگويي، عزم فتح غم، همپاي تو ميشود. ميآيد تا يکي يکي حزن ها را با خودش بشويد. نام زينب که صاعقه وار بر قلبت فرود ميآيد، ميخواهي بنويسي. بنويسي از بين الحرمين هاي زينب...
فرقي ندارد که چه سالي باشد. سال، سالهاست که از شمارش افتاده است. زمان، زمان درازيست که در عاشورا متوقف شده است. زمين، ديريست که ديگر همهي مرزها را برداشته و همهاش كربلا شده است.

همهاش به خاطر شماست، بانوي فاتح؛ ام الفتوح كربلا. زينب...
بگو تو را چه شده که تا چشم بر هم ميگذاشتي، همه اش بين الحرمين ميديدي؛ اما...؟ اکنون که در بين الحرميني، نميداني کجا را بايد نگاه کني؟! نکند بين عباس و حسين خود را گم کردهاي بانو؟ نکند دنبال علي اکبر و عباس و حسين ميگردي؟
حق ميدهم بانو؛ با چه بشناسي؟ چهرهي علي اکبر که تو را به ياد پيامبر ميانداخت را چگونه ميخواهي در ميان اين پيکرهاي به خون غلطيده پيدا کني؟ مگر باورت ميشود که اين «اربا اربا» شده، علي اکبر حسين توست؟! دنبال قامت بلند عباس مگرد که پيدا نخواهي کرد. ببين کجا دست و سر و تن از هم جدا شده؟ کنار نهر علقم برو و شرحه شرحه شده ترين پيکر را پيدا کن. خجالت مکش که باز عباس به پاي تو بلند شود. ديگر از آن عباس...
نه بانو. آنجا مرو. حسين آنجا بود که گفت: «کمرم شکست». شما بايد که قدتان، قامتتان راست بماند؛ تا موذن قد قامت الصلوات را از قامت به نماز ايستادهتان بخواند. ولي بيا دنبال حسين بگرديم؛
بانو اگر دير کني ...
اگر دست روي دست بگذاري....
ببين؛ خورشيد دارد غروب مي كند . دارد به گودي آن سوي ميدان ميرود. به بالاي آن تل برو...
آسمان را چه شد؟ چند ساعت به اذان مانده؟ پس اين تکبير براي چيست که اين قوم سر ميدهند؟!
زينب جان بيا که شناختن حسين کار توي تنهاست. تو که تا چشم بر هم مينهادي، پروانهاي ميشدي که گرد يکي از «اصحاب عبا» بچرخي، بايد که اکنون هم حسين را بتواني پيدا کني. تو که آن روز، بالاي سر عباي پيامبر که بر روي خودش، مادرتان فاطمه، پدرتان علي، حسن و حسينتان کشيده بود و شما پروانه وار در آسمان گرد سرشان مي چرخيديد و گويي طواف مي کرديد؛ اکنون از اصحاب عبا، يکي، آن هم حسين مانده است! بگرد بانو؛ پروانه که وقت سوختنش رسيده باشد، شمعش را خوب ميتواند پيدا کند.
ببين كه چه نور سرخي دارد حسين! بانو؛ نکند دير کردهايم و شمعت سوخته و سر در بدن ندارد؟
بانو بيا به آتش بزنيم؛
بيا تيرهاي نيم شکسته را کناري بزنيم و از پيراهن فاطمه خبر بگيريم.
قباي اسيري به تن کن، دختر زهرا.
ديگر طواف تمام شده و وقت هروله رسيده است.

دلم امشب براي رباب خون است.

محجوبه — Mon, 28 Dec 2009 14:00:00 GMT

دلم امشب براي رباب خون است.
رباب تا ديشب و تا پيش از غروب امشب همه التماس بود و ناله؛
تا اصغرش به تمناي جرعه اي آب نگريد.
ورباب امشب سرتاپا تمناست تا اصغر دردانه اش ديگر باره بگريد.
دلم امشب براي رباب خون است.
بشکند دست حرمله که شکست دل رباب را.
رباب نديد که چگونه اصغرش بر دستان بابا خنديد
از بوسه اي که به تير سه پر زد.
رباب نديد آن نگاه واپسين اصغر را
که چشم در چشم بابا گشود و به خواب رفت.
رباب نديد آن صورت گلگون و آن گلوي سرخ نازدانه اش را بر دستان بابا.
رباب نديد آن محاسن خضاب شده به خون بابا را
از خون قرباني شش ماهه اش.
که حسين مي بايست قرباني اش را به قربانگاه بزک مي کرد و
آرايه مي بست.
دلم امشب براي رباب خون است.
و رباب هنوز که هنوز است
هر نيمه شب به تمناي گريه ي اصغر بيدار بيدار است.
و رباب امشب و فردا شب و شب هاي پس از اين
دلتنگ گريه هاي اصغر است.
و رباب چه کند با اين سينه که امشب در نبود اصغر لبريز شير است؟!
و رباب امشب سر تاپا گريه است به تاوان نبود گريه هاي اصغر.
دلم امشب براي رباب خون است.
و فرات را بنگر که چه بي شرمانه جاري ست؟!
و فرات را بنگر که بي نگاهي به سوز دل رباب
به تمناي خاموش ساختن کدامين شرر جاري است؟!
و فرات را بنگر که در نبود گريه هاي اصغر
شرشرش گوش صحرا را کر مي کند!
دلم امشب براي رباب خون است.
دلم امشب براي عروس با وفاي فاطمه ،
دلم امشب براي عروس با حياي فاطمه،
دلم امشب براي رباب بعد از حسين ؛
دلم امشب براي مادر مهربان اصغر خون است.
و نسيم از اين پس
به جاي صداي در گلو خشکيده ي رباب
براي اصغر لالايي خواهد خواند.
دلم امشب براي رباب خون است.

11محرم

زينب تكيه گاه عصر دهم

محجوبه — Sun, 27 Dec 2009 17:00:00 GMT

خيلي نگذشته بود از آن موقع که دخترها را زنده به گور مي‌کردند. چند سال گذشته بود مگر از اين‌که وقتي خبر تولد دختري را مي‌دادند ، به پدرش، به مردي - مثل همين مردهايي که اين روزها هم‌پاي شما راه مي‌روند و نگاه ناپاک و هرزشان آتش به جان نازنين‌تان مي‌زند- سياه بشود از شدت عصبانيت؟ ظلّ وجهه مسودّا و هو کظيم... اين عرب‌هاي جاهليت مطلق چه مي‌فهميدند دختر يعني چه؟ چه مي‌فهميدند آن‌همه لطافت غريب را در يک وجود نحيف؟ اين آيه‌ها را اين روزها که مي‌خوانم جانم آنش مي‌گيرد بانو. اين مردهاي همراه شما از همين جنس هستند. از همين ظل وجهه مسودّاً... آن‌هم با کارواني که انگار بارِ مرواريد مي‌برََََد. حيف بدون صدف. دختران حرم رسول، دختران حريم عفاف... اي واي بر من.
گاهي فکر مي‌کنم حيف شما و مادرتان بود براي آن روزگار و آن مردم. که بياييد و با بودنتان همه آن چارچوب ها و باورها از زن را بشکنيد. يک آيينه تمام نماي خلقت زن بشويد براي مردمي که نمي‌فهميدند. که حالا بعد چهارده قرن هنوز هم من هرچه سرم را بالا مي‌گيرم، قدم نمي‌رسد همه بلنداي شخصيت شما را ببينم. حيف آن همه فهم و معرفت بانو، کاش براي همين زنان کوفه درس تفسير نگفته بوديد. که وقتي توي کوفه خطبه خوانديد، اشک‌هاي آن پيرمرد جاري بشود و برايتان شعر بگويد که؛ اين خانواده همه‌شان يک جور ديگرند. اين دختر همان پدر است. راست مي‌گفت. شما همه‌تان يک جور ديگريد. بزرگ و کوچک‌تان...
شما به کجا متصل‌يد بانو؟ که نمي‌شکنيد؟ که فرو نمي‌افتيد؟ که عصر روز دهم زمين و آسمان به شما تکيه کرد و ايستاد؟ که شمر با دست و پاي خوني از گودال بيرون آمد و سري را به دست خولي سپرد، که آتش از سر و روي خيمه‌ها بالا رفت، که صداي استغاثه بچّه‌ها بلند شد، که آن سوار سنگ‌دلِ بي‌مقدار براي بردن گوشواره، گوش فاطمه را شکافت و دل کوچکش را لرزاند و زهره‌اش را آب کرد، که در منزل نصيبين، علي، از فرط بيماري، با غل و زنجير از مرکب افتاد، که زني از شما، به ضربه تازيانه کودکش سقط شد، که در منزل عسقلان، دخترکي زير دست و پاي شتر افتاد، که در کوفه و شام، نگاه هرزِ هرزگان و نامحرمان چنگ بر دل دختران حرم رسول زد، که در مجلس شراب... که همه اين صحنه‌ها را ديديد و زانوانتان سست نشد؟ که راست، ايستاديد و خطبه خوانديد، با بلاغتي که نفس جماعت توي سينه‌شان حبس شد، که مناظره‌تان با يزيد و عبيدالله، رسوايشان کرد، که... براي من، شما تجلي اين آيه‌ايد بانو، انگار اين آيه‌ را جبرييل براي شما آورده باشد، که شما به اين آيه تکيه کنيد و همه آن چهل و چند روز بايستيد؛
بسم الله الرحمن الرحيم
و لربّک فاصبر
يکي از همين شب ها بياييد و من را از اين قالب‌‌ها بيرون بياوريد، بياييد و راه را نشانم بدهيد. براي همه زندگي‌ام. براي همه روزهاي حيات زنانه‌ ومادرانه ام . نشان به نشان آن روز که نيمه‌جان از پله‌هاي تل آمدم بالا و زخم‌هايم را نشانتان دادم، که مرهم گذاشتيد، که تا غروب خودم را به چادرتان، به آغوش گرم‌تان، سپردم و گريستم... بياييد و من را پيدا کنيد. من، شما و مادرتان را توي اين کوچه پس کوچه‌هاي هزارتويِ قرن بيست و يکم گم کرده‌ام.

مجلس ذکر ابا عبد الله الحسين

محجوبه — Sun, 27 Dec 2009 06:00:00 GMT

ديگر زمين هيچ وقت چنين مجلس ذکري به خود نخواهد ديد
و آسمان هيچ وقت چنين مناجاتي نخواهد شنيد
حتي وقتي که آقا بيايد...
تو دعا بخواني
و زينب گريه کند
دو امام معصوم ، عباس، علي اکبر؛ قاسم ، عبدالله...
با تو زمزمه کنند
رباب، دخترش را کنار دست نشانده باشد و شيرخواره اش را در آغوش کشيده باشد و
هم نواي تو اشک بريزد....
ديگر هيچ وقت هيچ وقت تکرار نمي شود...
گفتي:
الحمد لله الذي ليس لقضائه دافع
خدايا!
من با پاي خودم آمده ام که ذبح عظيم تو باشم
نکند بلاهاي کربلا را از من دفع کني...
مي دانستي همه ي دارو ندار خدا تويي
مي دانستي محبوب نازک دل تو دل اين را ندارد که اين بار به تيغ اجازه ي بريدن بدهد
گفتي:
اشکو اليک غربتي
و بُعد داري
دلم برايت تنگ شده . به تنهائي ام رحم کن
شايد همان لحظه ها بود که مسلم را از پله هاي دارالاماره بالا مي بردند....
گفتي:
أسألک بنور وجهک الذي أشرقت له الارض و السموات
أن لا تميتني علي غضبک
و لا تنزل بي سخطک
به صورت خون گرفته ي خودم قسمت مي دهم
حسين چه جوري برايت بميرد تو راضي تر مي شوي؟
لک العتبي
لک العتبي
حتي ترضي
کمر حسين شکسته باشد
از او راضي مي شوي؟
پيشاني اش شکاقته باشد
چه؟
بگذار تير به قلبش بنشيند
عيبي ندارد
سنگبارانش کنند
اصلا شمر بيايد روي سينه اش بنشيند
فقط تو راضي باش
فقط تو راضي باش
گفتي: خدايا تو قبلا هم رفيق و دوست و خليل و کليم داشته اي
اما حساب حسين با همه ي اينها فرق مي کند
يا مقيّض الّرکب ليوسف في البلد الفقر و مخرجه من الجُبّ و جاعله بعد العبوديّة ملکا
يا رادّه علي يعقوب بعد أن ابيضّت عيناه من الحزن فهو کظيم
يک وقت مرا از گودي قتلگاه بيرون نياوري
بگذار گرگ هاي آل ابوسفيان ...
و شايد اين ها را مي گفتي که زينب هم بشنود : يا رادّه علي يعقوب...
يا کاشف الضر و البلوي عن ايّوب
و ممسک يدي ابراهيم عن ذبح اسماعيل
بَعد کبر سنّه ...
عاطفه ي تو که از ابراهيم کمتر نيست حسين!
از تو هم سني گذشته
جوان تو کمتر از اسماعيل دلبري نمي داند
حتي طفل شير خواره ات ...
شايد اين ها را گفتي که علي اکبر هم بشنود
که رباب هم...
يا من فلق البحر لبني اسرائيل فأنجاهم...
و توي دلت مي گفتي عباسم
اين بارقرار نيست دريايي شکافته شود
و کسي راه باز کند ...
گفتي :
يا من دعَوتُه مريضا فشفاني و عريانا فکساني و جائعا فأشبعني
و عطشانا فأرواني
خدايا! تو زياد به حسينت مهرباني کرده اي
زياد گرسنگي و تشنگي اش را رفع کرده اي
اين يک بار تشنگي حسينت را طاقت بياور
حسين تو کسي نيست که کسي از پيش او دست خالي برگردد
بگذار اين بار
پيراهنش را هم...
گفتي:
فبأيّ شيء أستقبلک يا مولاي
بسمعي؟
أم ببصري؟
ام بلساني؟
أم بيدي؟
أم برجلي؟
أليس کلها نعمک عندي و بکلّها عصيتک
خدايا !
زبان حسين خشکيده باشد
چشم هايش سياهي برود
همه جايش قطعه قطعه شده باشد
حسين را مي بخشي؟
گفتي:
اللهم إنّک يجيب المضطر و تکشف السّوء و تغيث الکروب و تشفي السقيم و تغني الفقير و تجبر الکسير و
ترحم الصغير و تعين الکبير و ليس دونک ظهير و أنت العلي الکبير المطلق المکبل الاسير
يا رازق الطفل الصغير
يا عصمة الخائف المستجير
خدايا فقط يک چيز هست که حسين هم طاقت ديدنش را ندارد…
.
.
.
به بچه هاي کوچک حسين
وقتي از وحشت بين آتش ها مي دوند
خودت رحم کن
زينب را خودت ياري کن
آخر آنها کسي را جز تو ندارند ...
گفتي:
يا اجود الاجودين و اکرم الاکرمين
اليک اقبلنا موقنين
و لبيتک الحرام ءامّين قاصدين
فاعنّا علي مناسکنا
و اکمل لنا حجّنا
خدايا هنوز حج حسين تمام نشده
هنوز حسين قرباني هايش را نداده...
کمکش کن که...
راوي مي گويد :حسين به اينجا که رسيد از چشم هاي زيبايش مثل دو مشک ، اشک سرازير بود:
يا اسمع السامعين
هرچقدر دوست داري مناجات حسينت را گوش کن
يا ابصر الناظرين
سير حسينت را تماشا کن!
يا رب يا رب يارب...
راوي مي گويد حالا ديگر صداي گريه ي اهل بيت هم به آسمان بلند شده بود
فکر کن
با هرکدام از اين صداهاي گريه بايد يک بار جدا عرفه خواند...
با صداي گريه ي عباس...
صداي گريه ي زيبنب ...
صداي گريه ي رباب
صداي گريه ي قاسم ...
صداي گريه ي عبدالله...
حتي صداي گريه ي علي اصغر…
.
.
.
راستي !
چقدر جاي حر خالي بود...